Senhor fremosa, pois me non queredes
creer a cuita ´n que me ten amor
por meu mal é que tan bem parecedes!
E por meu mal vos filhei por senhor
e por meu mal tan muito ben oi
dizer de vos! E por meu mal vus vi,
pois meumal é quanto ben vos avedes!
E pois vus vos da cuita non nembrades,
nen do affan que m´amor faz prender
por meu mal vivo mais ca vos cuidades!
e por meu mal me fezo Deus nacer!
E por meu mal, non morri u cuidei
como vos viss´; e por meu mal fiquei
vivo, pois vos por meu mal ren non dades!
E d´esta cuita ´n que me vos teendes,
em que og´eu vivo tan sen sabor
que farei eu pois mi-a vos non creedes?
que farei eu, cativo pecador?
que farei eu, vivendo sempre assi?
que farei eu, tque mal-dia naci?
que farei eu, pois me vos non valedes?
E pois que Deus non quer que me valhades,
nem me quirades mia coita creer,
que farei eu - por Deus, que mi-o digades!
que farei eu, se logo non morrer?
que farei eu, se mais a viver ei?
que farei eu, que conselhor non sei?
que farei eu, que vos desamparades?
Comentários:
- Cantiga Atribuída a Martim Soares no Cancioneiro da biblioteca nacional (n.130) e no da Ajuda (n.46)
- Poesia de molde provençal - repetição do desgosto do amante ("Que farei eu? Que farei eu?")
- Cantiga de amor em sua estrutura.
-Cantiga composta em decassílabos.
-É considerada uma cantiga de maestria.
Primeira estrofe: Antítese. Por seu mal, a viu.
vv.1 senhor fremosa: O uso deste vocativo já sinaliza que tal cantiga é uma cantiga de amor.
vv.2 creer: Do latim credere (confiar, acreditar)
vv.4 filhei = tomei.
vv.5 oi = ouvi.
vv.5-6 Antítese: "Para meu mal, ouvi falar bem de você".
vv.8 nembrades = lembrais
Segunda estrofe = A antítese é feita entre Vida x Morte.
vv.9 affan = pena, desespero.
vv.12 u = onde.
vv.14 ren = coisa.
vv.16 og´= hoje (etimologia: og - oj - hoj -hoje)
vv.17-21 o poeta se pergunta como será o futuro, já que nada irá mudar.
vv.18 "Cativo pecador" - Cativo (=pobre, desgraçado) pecador (pecar = errar; não tem um sentido teológico)
vv.22-23 = força superior = destino
vv.24 mi-o digades = diga-me isso.
vv.25 a = há
vv.25 ei = hei.
vv.27 que conselho non sei = que não tenho resposta
Mostrando postagens com marcador trovadorismo. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador trovadorismo. Mostrar todas as postagens
quinta-feira, maio 10, 2007
Cantiga de escárnio
Ai, dona fea, foste-vos queixar
que vos nunca louv´eu en meu cantar;
mais ora quero fazer un cantar
en que vos loarei toda via;
e vedes como vos quero loar:
dona fea, velha e sandia!
Dona fea, se Deus me perdon,
pois avedes a tan gran coraçon
que vos eu loe, en esta razon
vos quero loar já toda via:
e vedes qual será a loaçon:
dona fea, velha e sandia!
Dona fea, nunca vos eu loei
em meu trobar, pero muito trobei; *sandia = doida.
mais ora já um bon cantar farei,
eu que vos loarei toda via;
e direi-vos como vos loarei:
dona fea, velha e sandia*!
(João Guilherme de Guilhade, CV1097, CBN 1486)
Comentários:
-Não se diz o nome de quem recebe as invectivas; é, portanto, uma cantiga de escárnio.
"Ai, dona fea" - Sátira às cantigas de amor. Em vez de louvar à um "senhor fremosa", fala a uma "dona fea".
-A sátira fica evidente, pois o poema põe atributos da cantiga de amor ao contrário: fea (em vez de fremosa) velha (em vez de jovem) e louca[sandia] (em vez de boa).
- loar = louvar.
- sandia = doida.
que vos nunca louv´eu en meu cantar;
mais ora quero fazer un cantar
en que vos loarei toda via;
e vedes como vos quero loar:
dona fea, velha e sandia!
Dona fea, se Deus me perdon,
pois avedes a tan gran coraçon
que vos eu loe, en esta razon
vos quero loar já toda via:
e vedes qual será a loaçon:
dona fea, velha e sandia!
Dona fea, nunca vos eu loei
em meu trobar, pero muito trobei; *sandia = doida.
mais ora já um bon cantar farei,
eu que vos loarei toda via;
e direi-vos como vos loarei:
dona fea, velha e sandia*!
(João Guilherme de Guilhade, CV1097, CBN 1486)
Comentários:
-Não se diz o nome de quem recebe as invectivas; é, portanto, uma cantiga de escárnio.
"Ai, dona fea" - Sátira às cantigas de amor. Em vez de louvar à um "senhor fremosa", fala a uma "dona fea".
-A sátira fica evidente, pois o poema põe atributos da cantiga de amor ao contrário: fea (em vez de fremosa) velha (em vez de jovem) e louca[sandia] (em vez de boa).
- loar = louvar.
- sandia = doida.
Marcadores:
literatura portuguesa,
trovadorismo
Assinar:
Postagens (Atom)